Op zondag 7 januari 2007 was het weer tijd voor een wedstrijd in Hoogeveen. Perro en Jody waren beide ingeschreven. Perro had in eerste instantie startnummer 20, maar deze lag te dicht bij Jody’s nummer (24), dus was het een en ander veranders: we mochten nu als 1e starten.

De wedstrijd werd gekeurd door Willem Alexander Kelders. Hij had drie leuke parcoursen neergezet. We begonnen met de Tijd-Fout-Uit. Deze was in het eerste gedeelte vrij lastig opgezet, en daarna werden de lijnen wat langer en rechter. Voor Perro is het bochtige helemaal niet zo gek, omdat dit hem enorm afremt. Wanneer de lijnen rechter worden, ziet hij helemaal geen reden meer om zich in te houden. Na overleg met de keurmeester, mocht ik Perro na een ‘valse start’ terug zetten, zodat we samen van start konden gaan. Dit werpte toch wel z’n vruchten af, want Perro bleef na een paar keer herhalen zitten. Het rondje ging als gepland: De raakvlakken van de schut werden niet netjes geraakt, het sterretje en de wending die daarna gelopen moest worden haalde de snelheid er uit, zodat de palen helemaal goed ging, maar op het snelle stuk ging een sprong om, de kat werd maar voor 2/3e deel geraakt en het geheel werd afgemaakt door een flyer op de wip. Toch was ik weer erg tevreden over het rondje, want er zaten voor Perro goeie stukken tussen.

Toen het Vast Parcours, met een paar instinkers: achter de band lag een tunnel te lonken en er zat een leuk wisseltrucje met een tunnel en twee sprongen voor de palen. Het zag er leuk uit. Ook op dit parcours mochten Perro en ik het spits afbijten en we gingen dan ook vol goede moed naar de start. Ik zou Perro weer terug zetten, wanneer hij voor z’n beurt zou starten, maar dat was niet nodig. Hij bleef zitten en ik starte al voordat hij het door had. Dit resulteerde erin dat hij de sprong helemaal verkeerd inschatte, daarna op de verkeerde plek lande en de band eigenlijk niet meer kon nemen. Maar diegene die Perro kennen, weten dat het niet nemen van toestellen geen optie is voor Perro, en hij probeerde het toch. Met grote gevolgen van dien. Hij liep zich klem in de band en blesseerde daardoor z’n rechter voorpoot. Piepent en op 3 poten liep hij verder door de tunnel en pakte zelfs de kattenloop nog een keer mee. We hebben natuurlijk het parcours direct gestaakt.

Eenmaal buiten begon hij alweer voorzichtig z’n poot te belasten, al liep hij daarbij enorm kreupel. Hij had duidelijk veel pijn, maar de poot leek gelukkig niet gebroken of ontwricht (al leek dat er in de ring nog wel op!). Na een minuut of 20 met hem uitgelopen te hebben, belaste hij de poot alweer helemaal, zij het voorzichtig. Inmiddels zijn we al weer een paar dagen verder. Hij loopt weer helemaal goed en ook het betasten en bewegen van de poot lijkt hem geen pijn te doen.

Na dit incident heb ik besloten om een punt achter Perro’s behendigheidscarriere te zetten. 4,5 jaar hebben we samen met veel plezier behendigheid gedaan, en al die jaren zonder enige zelfbeheersing aan zijn kant. Ik heb jaren en jaren geprobeerd hem zelfbeheersing aan te leren, maar zoiets leer je niet aan. We hebben na ruim 3 jaar de toestellen weer vanaf het begin aangeleerd, maar niks mocht baten. Nu heb ik besloten om hem tegen zichzelf te beschermen en te stoppen met wedstrijden en trainen. Ik ben al een tijdje bang geweest dat hij zichzelf ernstig zou blesseren. Het lijkt erop dat hij dit keer enorm veel geluk heeft gehad, maar na alle capriolen die hij uitgehaald heeft, is het een wonder dat hij nog gezond is, en dat wil ik zo houden!!!

Perro, bedankt voor alle leuke, heftige en leerzame jaren die je met me op de baan hebt willen beleven. Je was m’n eerste serieuze wedstrijdhond, en je hebt me enorm veel geleerd, wat ik de rest van m’n behendigheidloopbaan kan gebruiken. En we hebben vooral veel lol gehad! Bedankt he maatje!!!