KC Arnhem, 10 augustus 2008
Weer met z’n drieen op pad: Ester en José kwamen Jody en mij om 7 uur ophalen, opweg naar Arnhem. Daar aangekomen, op het drassige parkeerveld (oh jee, als we daar vanmiddag maar weer uit kunnen komen!!!), kwamen we Lieke en haar kelpie Resa tegen. Het was de eerste wedstrijd van Lieke en Resa, en zij en ik hadden afgesproken dat ik haar op die dag een beetje wegwijs zou maken.
Nadat de tent opgezet was, en Ester de startnummers opgehaald had, moest Resa nog gemeten worden (omdat er ook medium Kelpies zijn). Resa werd zoals verwacht Large gemeten.
Na het weekend in Duitsland, waar ik een super goed VP gelopen had, maar de JP een chaos, ging ik vandaag voor 3 goede rondjes. Het liefst foutloos uiteraard, maar als het maar soepel, strak en snel ging. We begonnen de dag met het VP bij Martin Schoffelmeer. Een leuk parcours, met een paar kleine rottige dingetjes en die akelige muur! Ik besloot een afstandstart te doen en ter hoogte van sprong 2 en 3 te gaan staan. Dit ging op zich goed, maar helaas ging de lat van nr.3 er toch af. We gingen uiteraard gemotiveerd verder, want 1 lat kan nog punten zijn. Verderop bij de breed kon ik dichter bij Jody blijven dan ik ingeschat had, waardoor ik aan de verkeerde kant van de palen uitkwam. Gelukkig leverde dit geen problemen op en gingen we nog steeds met 1 latje verder. De kat ging goed en de sprong daarna ook en ook de muur die daarop volgde ging foutloos. Toen een tunnel onder de kat door en 3 sprongen naar de finish. Na de tunnel zette ik aan richting de finish, maar daar had ik beter even kunnen verzamelen; De lat van nr 18 ging er ook af. Niet met een pootje of een nagel, maar volledig met de borst. Ze ging dus duidelijk veel te hard! Toch heel erg tevreden met een goeie tijd (strak achter de 3e tijd) en een super gevoel over vooral mijn eigen snelheid.
De Jumping daarna was bij Ben Grafe. Dit parcours gaf me de kriebels. Er stonden twee lange serpentines (slingers) in, de insteek palen was knap lastig en het vervolg van het parcours lag aan de andere kant van die palen. Je moest dus een manier bedenken om aan die kant te komen. En als klap op de vuurpijl lag de finishsprong haaks de ‘verkeerde’ kant op! Ik had er een hard hoofd in; Dit was voor Jo echt een heel erg pittig parcours.
De start ging goed, ook de krappe wissel na nr.5 ging goed. En tot mijn verbazing bleven de latten bij de eerste serpentine liggen. Toen de insteek vd palen. Ik gaf hem op tijd aan, maar bleef stil staan. Stil staan en niet duidelijk zijn, betekent voor Jody “geen gehoor, keihard rechtdoor”! Disk! Ze vloog vol overtuiging toch nog over die ene sprong. Daarna gingen we verder alsof er niks gebeurd was, want we gingen voor het super rondje. En dat werd het voor mijn gevoel toch nog. Achterin het parcours had ik drie Franse wissels in de planning, die ik vlak voor de start eigenlijk niet meer durfde te maken. Maar ik heb mezelf even goed toegesproken en met mezelf afgesproken dat ik zou doen wat ik verkend had. En dat deden we en het ging foutloos. Toen de tweede serpentine waar Jody even uit de ideale lijn viel waardoor er een lat viel, en toen naar de finishsprong, waar we een paar strakke klassieke wissels lieten zien. En wat een gevoel! Zo’n disk wil ik wel vaker lopen!
Het Spel was weer bij Ben, en was leuk om lekker mee af te sluiten. Weer een best lastig rondje met een paar (voor Jody) krappe bochtjes erin, weer een zeer lastige insteek palen en een ‘dichte’ tunnel, wat betekent dat de ingang van de tunnel niet duidelijk te zien is voor de hond als hij er opaf gaat. Vlak voor de start bleek er een gat in de slurf te zitten, die Ben vervangen wilde hebben, dus moest ik de ring weer uit en proberen m’n concentratie vast te houden.
Blijkbaar lukte dat heel goed; Na een afstandstart van 3 sprongen maakte we een hele strakke wissel van 6 naar 7 (Yes!!) en knalde in volle vaart door naar de achterkant van het parcours. Nog steeds foutloos uit de tunnel over de sprong en de breed de lastige insteek in. Deze ging vlekkeloos waarna ik haar in de palen inhaalde, meenam naar de sprong, daar een snelle franse wissel maakte om haar achter me langs de tunnel in de sturen, wat ze ook zonder aarzeling deed en gingen we keihard foutloos over de finish!!! 29,10 sec. We bleken alleen toch niet zo snel te zijn, want de nrs. 1 en 2 zaten in de 24 seconden ;-p We werden uiteindelijk 10e, maar wederom een super goed gevoel over dit rondje.
En Ester José en Lieke? Ester liep een foutloze Jumping, maar ze kwam net te laat over de finish en kreeg 1,66 sec. tijdfouten. José kan heel tevreden zijn over haar rondjes. Chanti hoeft nu alleen nog maar zelfvertrouwen in de palen te krijgen. En Lieke? Pfff.. die had mijn hulp helemaal niet nodig! Die ging op haar eerste wedstrijd gewoon naar huis met een U op de Jumping en belde ons later nog op, toen wij al onderweg naar huis waren: Ze waren ook nog 4e geworden!!! Van harte gefeliciteerd! Een leuk pre-verjaardagscadeau 