Nog vroeger dan de vorige keer, had ik weer afgesproken met Ester en Swiffer. Helaas had Ester de vorige dag ‘botte’ pech en was ze door haar enkel gegaan, nadat ze op een bot van een van haar honden was gaan staan. Eind van de avond was de pijn toch niet zo leuk meer, en is ze naar de Huisartsenpost geweest. Daar kreeg ze te horen dat haar enkelband ingescheurd was, maar dat er voorlopig nog niets aan te doen was… En morgen dan?..

… Nou, dan rij en loop ik toch? Maken we er ondanks dat toch een gezellige dag van, maar doe ik het zware werk En zwaar was het!

Om 8:00u aangekomen in ‘s Gravenzande, een plekje voor de tent gevonden en opgezet en ons geinstalleerd bij de ring waarin wij moesten lopen. Een extra stoel voor Ester om haar auwie voet op te leggen, een kopje koffie en een broodje. Zelf ik kreeg ondanks de spanning een broodje naar binnen!

Het eerste onderdeel van de dag was het Spel. Een Tijd-Fout-Uit bij Corrie Vink. Als eerste mocht ik met Swiffer aan de start. De zenuwen zaten toch echt heeeeeel hoog in m’n keel, ik had tenslotte nog nooit met deze hond gelopen. Nog niet eens een klein rondje, een paar sprongen of wat dan ook op het trainingsveld. Ik had wat stukjes salami en een hoop tips van Ester gekregen (waar ik overigens nog net ff iets zenuwachtiger werd..), waarmee ik Swiffer voorbereide voor de strijd…
Na een tijdje wachten was het onze beurt. Ik zette Swiffer bij de start, had van Ester begrepen dat hij vast niet zou blijven zitten, dus ik startte tegelijk met hem. De eerste wissel ging al gelijk heel goed, het raakvlak van de Schutting was foutloos (!) hij ging de tunnel in, toen de wip over en was tot de palen nog steeds foutloos. En wat schetste mijn verbazing; Hij ging ook foutloos door de palen!! Het stuk dat daarna kwam, was niet meer zo moeilijk en dus kwamen we foutloos over de eindstreep! Onze tijd 41.92, was goed voor een 5e plaats!!!

Toen was de beurt aan Jody. Dit ging ook super goed. Bij mijn voorgangers zag ik de sprong voor de wip steeds fout gaan, omdat de honden laag uit de tunnel kwamen en zich ook alvast laag maakten voor de wip en daarom de lat van de sprong eraf tikten. Ik was daar dus op voorbereid, gaf Jody alle tijd om daar te herstellen van de tunnel en de sprong foutloos te nemen. Na de wip was het moeilijke stuk voor Jo. Daar moest ze een zeer krappe 90 graden bocht draaien, waar ik haar al voor nr. 10 wilde voorbereiden dat ze rechtsaf naar 11 ging. Helaas ging dit niet helemaal volgens plan en viel de lat van 10 eraf. De rest van het rondje ging verder keurig, al vloog ze de schutting op ipv de tunnel in, maar de rest vd latten bleven liggen en we hadden een super snelle tijd van 29.58, wat samen met de behaalde 9 punten, goed was voor een 17e plaats.

Daarna was de Jumping aan de beurt. Hier mocht ik eerst met Jody starten. Het parcours was erg leuk om te lopen, al zaten er voor Jody een aantal moeilijkheden tussen. De eerst valkuil bleek al bij nr 3 te staan; Jody landde na de breed alweer bijna voorbij nr. 3 (ik had dit niet verwacht, want de sprong was het enige toestel wat daar in de buurt stond, dus nam ik aan dat ze toch wel zou proberen die sprong te nemen) en liep voorbij deze sprong. Grrr.. dat was even flink balen. Ik heb haar netjes teruggehaald, omdat ik wel graag een tijd neer wilde zetten en ging toen op volle snelheid en met het nemen van veel risico’s weer verder. De risico’s die ik genomen heb, korte wissels en meer snelheid maken, resulteerde in een super strak en mooi rondje, met helaas nog 3 latten bovenop de al behaalde weigering. Ik ben er toch super tevreden over; Ze nam de palen netjes, ondanks de wat lastige insteek, de wissels gingen super strak en het sterretje was heel netjes. Met een tijd van 34.06 (4.02 m/s) werden we 39e.

Toen was Swiffer aan de beurt. Na ons perfecte rondje, waren m’n zenuwen aan de ene kant gezakt, maar aan de andere kant zag ik ons nog een keer zo’n foutloos rondje lopen en werd ik daar toch wel weer een beetje zenuwachtig over. De start ging weer prima, tot aan de tunnel (7), waar hij even afgeleid werd door iets langs de kant (ik dacht dat er een pup zat..). Toch kreeg ik hem weer mee en door de tunnel heen en ging ik weer met frisse moedt verder over de sprong en weer een tunnel in. Swiffer ging er in een keer in, waar ik heel blij mee was, ik zette de wissel in die ik wilde maken na de tunnel en…. hoor achter mij een lachsalvo losbarsten en dacht: “mmm… ‘hahaha’ kan niet goed zijn…” Toen ik me omdraaide, bleek dat idd het geval te zijn; Swiffer was op zoek gegaan naar Ester en hij had haar gevonden! Na een tijdje m’n best doen kwam hij toch nog met me mee en liepen we de rest van het parcours weer foutloos uit. Helaas hadden we toch al een disk gekregen, omdat hij het parcours verlaten had…

Na de pauze, en de enige 3 regenspetters die er gevallen waren, was het tijd voor het Vast Parcours. Deze liep ik weer eerst met Swiffer, maar dat begon al niet echt goed. Hij was niet meer geconcentreerd en wilde eigenlijk al niet meer met me mee. Maar na een tijdje oefenen en spelen, kreeg ik hem toch nog zo ver om mee te gaan. Hij liep al gelijk na de start bijna een disk op door richting band te gaan, maar ik kreeg hem toch nog over de kat. Hier ging de afloop helaas niet foutloos (m’n verkeerde kant..) maar toen we foutloos verder gingen naar de schutting, ging deze super goed. Hij liep de afloop helemaal af (m’n goede kant..), maar had toch eigenlijk wel graag een snoepje van me gekregen! En dat was te merken. Toen we verder gingen en bij de palen aankwamen, had hij eigenlijk al zoiets van; “Waar is Ester? Zij heeft wel altijd wat lekkers voor me..!” en hij stond dus eventjes te loeren waar ze ook al weer zat. Ik kreeg hem weer mee, maar hij stak helaas verkeerd in. Toch ben ik door gegaan, want ik wilde op dit laatste rondje niet ineens de lol weer uit dit toestel halen, dus liepen we een disk op. Het laatste stuk ging weer super met volle snelheid, tot we weer aan de kant van het veld kwamen, waar Ester stond te filmen (ja ja, het staat echt allemaal op film) en ik kreeg hem dus niet meer de slurf in. Ondertussen was ik al volledig leeggelopen, dus heb ik het opgegeven. Swiffer zat alweer keurig netjes naast Ester en ik heb z’n riem maar eventjes opgehaald! Deze laatste bleek dus iets te veel van het goede voor hem.

M’n laatste kans met Jody op het laatste U’tje voor vandaag. De zenuwen begonnen me echt flink parten te spelen, en voor aanvang bij de start begonnen m’n oren te suizen en ik begon vlekken voor m’n ogen te zien… De zenuwen waren niet te harden gewoon. Aan de beurt, zette ik Jo voor de start neer, liep naar de andere kant en ging gelijk van start (tegen hetgeen ik verkent had in..) Toen ik weg rende schoot het al door me heen: Veel te snel gestart, nu valt de lat. En ja hoor, de lat viel op de grond: Geen kans meer op een U’tje. Balend en wel, ging ik toch geconcentreerd verder, want ook dat had ik verkent; Bij een fout toch doorgaan. Straks in de B1 kunnen we nog een hoop punten verdienen, ondanks dat we een fout hebben. Het recht oversteken van de ‘box’ in het parcours, leek voor mij een enorme uitdaging, maar in de praktijk ging het juist super strak. Na de tunnel moesten we diezelfde ‘box’ weer oversteken, maar dan de andere kant op. Ook dit ging super strak, maar helaas draaide Jody iets te strak om de staander heen, en liep ze deze, en daarbij de hele sprong, omver. Nog een fout. De rest van het parcours ging snel, soepel en foutloos en vooral mijn eigen tempo kon ik vanaf de palen heel goed en constant houden. Ik ben dan ook super tevreden over dit rondje, wat met een tijd van 36.52 (4,19 m/s) goed was voor een 18e plaats.

Na een super mooie, zonnige en warme dag, mochten we nog even wachten om Swiffer’s prijs op te halen, en toen weer een lange rit naar huis. Volgende week een nieuwe poging bij KC Amsterdam.

This post is filed under De Australian Kelpie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.