Dogwood Agility, 14 oktober 2007
De laatste wedstrijd van dit seizoen. De spanning was al vroeg te voelen. De hele zaterdag kon ik aan niks anders denken dan aan deze wedstrijd.
Om half 7 zat ik alweer in de auto. Op naar Haarsteeg, in het donker. Daar aangekomen een mooi plekje gezocht (vlakbij de prijzen!!!) en alvast verkennen, wat tussen half 9 en 9uur kon. Het parcoursje was niet echt moeilijk. We begonnen met het spel: Tijd-Fout-Uit. Een kleine tricker was de insteek van de palen. Als ze deze insteek netjes zou nemen, dan zat het voor de rest van de dag wel goed.
We hadden startnummer 112, dus ons geduld werd weer goed op de proef gesteld. Maar toen waren we dan eindelijk aan de beurt. De start ging lekker. Jody was zeker van d’r zaak en liet lekker alle latten liggen. De lastige draai naar de schutting (de band stond achter de tunnel, maar die moest ze negeren en rechtsaf gaan naar de schutting), ging buitengewoon goed, daarna kwam een sprong en de insteek palen. Ze deed ze keurig netjes, heel zeker, en ging keurig netjes verder. De slurf, die toch wel door veel honden eng gevonden werd, gaf geen problemen en het halve sterretje bleef ook in takt (geen latten naar de grond). Daarna weer een halve cirkel terug, de wip op, super raakvlak, de tunnel in en dan rechtdoor band en hoog. Helaas werd ik iets te laks, en ging ze langs de band. 16 van de 18 punten verzameld. Keurig resultaat!
Toen het vast parcours. Ook deze was niet heel erg moeilijk, maar er zaten wel wat tricky dingetjes in. Zo was voor veel honden de band lastig, gezien die voor de tunnel stond; veel honden sprongen langs de band heen of doken er onderdoor. Dit gezien hebbende, heb ik besloten Jody iets schuin op de band aan te laten springen, zodat ze niet afgeleid werd door de tunnel. Met een goed resultaat. Daarna door, waarna er een lastig stukje was, omdat de hond linksaf moest naar de schutting, maar er ook een mooie sprong stond te lonken. Ze ging keurig mee naar de schut (en liet de latten wederom liggen), keurige afloop! Toen de tunnel in, en voor mij een spurt naar de uitgang vd tunnel, om daar een franse wissel te kunnen maken voor de wip. Dit ging goed. De wip deed ze netjes, weer een halve cirkel, ook deze ging goed, en weer verder; twee hoogtesprongen, slurf, de palen (gingen weer super) en dan haaks naar links hoog, de tunnel in, weer de band negeren en rechtsaf slaan naar de schutting. En wat me precies bezielde, ik weet het niet, maar ik gaf zo ontzettend veel attentie, dat Jody ook maar de schutting negeerde en heel blij naar me toe kwam. Het ontzettende brave meisje deed precies wat ik zei, maar het koste me wel op het 19e toestel een weigering, en dus het U’tje waar ik al aan kon ruiken!!! We waren zooooooooo dichtbij het U’tje dat ook de hele ‘zaal’ op z’n kop stond van ellende. Het leek wel of het Nederlands Elftal bijna scoorde, maar net niet: OOEEEHHHH, AAAAHHHHH. Ook Charles de Fijter (de keurmeester van deze wedstrijd) riep: Oh wat zonde meid!!! Ja, dat was het zeker… shit shit shit…
Nadat ik aan de telefoon bij Peter ff een paar tranen gelaten had voor het U’tje die ik bijna had, maar die ik weer los moest laten en terug geven, besloot ik voor mezelf dat het niet erger kan dan dit, en dat ik er dan maar beter keihard voor kon gaan op de Jumping! Het laatste parcourtje van dit seizoen voor ons, voordat de pupperts het levenslicht zullen gaan zien…
Maar daar vergiste ik me dus behoorlijk in; Het kon dus echt wel erger dan dat!!!
De Jumping was een simpel rondje. Erg leuk, maar ook erg racy. Dat maakt het dus juist niet zo simpel voor Jody en mij. Ik zat met een paar dillema’s tijdens het verkennen; voor de sprong wisselen of er achter, en linkerkant van de palen meelopen, of rechts, waarvoor ik wel achter Jody langs moest kruizen, wat op het op 2 na laatste toestel wel wat tricky zou zijn, omdat Jody dan heel goed uit de palen kon ‘vallen’. Maar als ik links zou blijven lopen, dan was er een grote kans dat ze na de 1 na laatste sprong voor de sprong links daarvan zou gaan, en niet voor de finishsprong daar recht achter. Ik besloot dat ik het van de situatie op het moment zelf af zou laten hangen.
Toen we aan start waren, was ik der mater zenuwachtig, dat m’n benen niet wilde wat ik wilde. Ik liep achter de feiten aan en had de grootste moeite om Jody bij te houden. Ik had zo’n geluk dat Jody bijna zelfstandig het parcoursje keurig rond ging. Na de start stond een muur, deze tikte ze aan (dit gebeurde ook twee keer bij de ZVKC in Axel) maar de blokken bleven liggen. Daarna een tunnel, en daarna wilde ik die wissel inzetten waar ik over twijfelde. Ik besloot om door te lopen en tussen de tunnel en de sprong te wisselen. Dit ging maar net goed, door die loodzware benen van mij, maar Jody ging keurig verder, maakte het sterretje perfect af, zonder enig latje en ging alleen door naar achteren, omdat ik dus gewoon echt bijna niet vooruit kwam. Ik gaf mezelf een schop onder m’n kont en rende snel achter Jody aan. Daar aangekomen kon ik Jody het goede gat van de tunnel inkrijgen, en ik sprak mezelf toe dat ik me nu toch echt moest gaan concentreren, omdat dit hem moest worden! We gingen verder, bij de palen nog steeds foutloos, ze neigde er bij de tweede paal uit te vallen, wat ik wist te voorkomen door een extra commando (pfff.. opluchting) en we gingen verder, ik was aan de linkerkant uit gekomen, dus ik moest voorkomen dat ze linksaf zou gaan. De 1e sprong na de palen was genomen en ik gaf een vooruit! En ze ging vooruit, maar op het laatste moment (ging m’n arm omlaag? Was m’n vooruit niet duidelijk genoeg in de herrie van de binnenmanege?) twijfelde ze, ze keek om en liep daardoor niet meer dan een halve cm voorbij de laatste sprong!!! Weigering op de allerallerallerlaatste sprong!!!! Weg U’tje! Weg B1!!! Weg droom!!! Ik probeerde het nog te voorkomen, maar het mocht niet baten! Ik gaf een enorme brul af (wat we niet online gaan herhalen 
) en we finishte met lege handen en een enorme teleurstelling.
Ik heb Jo’s riem gepakt, ben naar buiten gelopen, iedereen die me aan wilde spreken afgewimpeld en ben in flinke pas weggelopen! Ik heb aan het einde van het terrein Jody, die er helemaal niks van snapte en me maar verbaasd aan bleef kijken, aangelijnd en ben daar op een muurtje neergestreken. Ik heb op dat muurtje de teleurstelling even laten gaan en een flink potje zitten janken. Niet een paar traantjes als na het VP, maar echt tranen met tuiten. Ontzettend, wat was dit zuur!!! Ik zat daar maar te wensen dat ik het nog over kon doen. Wat een misere, wat een ellende. Ik heb nu niet alleen kunnen ruiken aan die U, maar ik heb hem zelfs eventjes vast mogen houden. Ik heb hem in m’n handen gehad, en een stap in die B1 gezet, maar op het laatste moment werd ik terug gefloten en moest ik die U weer inleveren! Eventjes een droom volledig in gruzelementen!
Terug kijkend op de afgelopen wedstrijd, ben ik hartstikke trots op m’n meisje en ons als team. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik mezelf enorm teleurgesteld heb, maar Jody was fantastisch aan het werk. Als ik terug kijk naar het begin van dit seizoen, dan zijn we echt enorm gegroeid. We hebben vandaag geen enkele lat laten vallen, geen enkele foute wissel gemaakt en geen raakvlak gemist. Ook de palen waren stuk voor stuk sterk, en waar er een kleine twijfel was, kon ik het opvangen. We hebben de truc gevonden om foutloos door een sterretje te gaan, en Jody heeft bewezen heel zelfstandig te kunnen lopen.
Vandaag was Jody op haar best tot nu toe. Ze was ontzettend geconcentreerd, was niet als een gek aan het blaffen en was super te handlen. Hierdoor werd of bleef ik zelf ook rustig, waardoor ik me aan m’n voorgenomen handling kon houden. Ik heb de wissels kunnen maken die ik wilde, heb goed de situaties ingeschat en kon tot aan de laatste toestellen m’n concentratie vasthouden. Als ik terug kijk naar het begin van het seizoen, toen ik m’n concentratie niet langer dan 10 toestellen vast kon houden, is dit een enorme vooruitgang. Het is heel erg jammer dat ik net niet lang genoeg scherp kon blijven, dat de zenuwen en de spanning van het moment-supreme nog net teveel invloed op me had. Maar we zijn samen wel in een vorm gekomen, waar ik super trots op ben.
Nu is het even tijd voor m’n andere droom: Een gezond nest kleine Jody’s fokken, waarmee we weer andere Kelpie-liefhebbers blij kunnen maken. Voorlopig ga ik me daarop concentreren. Zolang Jody nog niet loops is, wil ik proberen in de Band Competitie individueel mee te gaan lopen, om zo onze vorm een beetje vast te kunnen houden. En zodra de pups bij hun nieuwe gezinnen zijn ingetrokken, pakken we de training weer op en gaan we de strijd om het laatste U’tje gewoon weer aan! En die B1 klasse kan zich ondertussen vast klaar maken voor onze komst! Want we komen er echt wel!
Tot volgend seizoen!!!