Op vrijdagavond vertrokken Arianne & Channo en Jody & ik, nadat ik van m’n werk thuis kwam, direct met de caravan richting Axel. Voor mij voor het eerst met een TomTom (of was het EvaEva?), wat wel eventjes wennen was. De eerste tussenstop was al snel, want we gingen eerst eventjes langs de Mac vlakbij, om eerst onze buikjes vol te eten. We hebben maar niet geprobeerd door de McDrive te gaan, maar zijn gewoon eventjes naar binnen gewandeld.

Met de Quatrepounders achter de kiezen, gingen we weer onderweg. Dat begon meteen goed, want we miste direct al de goede afslag naar de snelweg;-) De eerst volgende rotonde maar eventjes rondgereden en het opnieuw geprobeerd! Vanaf hier moest het de eerstkomende 2 uur niet zo’n probleem gaan worden.

En dat klopte. Wat de route betreft. Gewoon de A28 volgen, en EvaEva vertelde ons welke afslagen we hebben moesten (ze was in Ermelo nog niet ingeschakeld;-)) Maarrr.. Die brandstofmeter zagen we gestaag zakken, en zakken, en nog harder zakken. Ook op snelheid leken we niet te komen. Toch Peter maar even bellen, of dat allemaal wel normaal is… Tja, het is niet zo gek dat een auto begint te zuipen als hij een caravan moet trekken, maar dat we geen snelheid konden maken was wel een beetje gek.
Voor Amersfoort gingen we dus maar eventjes bij het pompstation eraf, om te checken of de rem wel van de caravan af was…
mmmm… je raadt het vast al: NEE DUS!!! Ik voelde me wel heel erg ‘vrouw achter het stuur’. Met een lichte blos en een telefoontje naar Peter, gingen we maar weer, onder gezelschap van EvaEva, onderweg.

En als je dan onderweg lekker wat zit te kletsen, dan vliegt de tijd en de kilometers.
We waren al snel bij de grens met onze zuiderburen, die we passeerden. We bedachten ons ineens dat we geen hondenpaspoorten of zelfs onze eigen paspoorten bij ons hadden, dus we werden best een beetje zenuwachtig… Vooral toen we Antwerpen naderden. We gingen er namelijk niet omheen, maar; dwars DOORHEEN!!! Omdat we EvaEva opdracht gegeven hadden om de Tolwegen te vermijden! Oei oei oei, daar sta je dan; Voor het eerst een lang eind met de caravan op pad, voor het rode licht van de verkeerslichten, midden in Antwerpen! Toen het licht op groen ging, en we gingen rijden, bleken we al direct niet de goede baan gekozen te hebben. Tja, EvaEva zei wel: linksaf, linksaf, linksaf, maar ze zei er niet bij welke van de 3 banen we moesten hebben. Maar ze was wel zo aardig om ons een nieuwe route te geven, door de stad heen, zodat we uiteindelijk op het goede punt uitkwamen, waar we een U-turn moesten maken (MET caravan!!!) en we in een tunnel terecht kwamen. En die tunnel leidde ons de stad weer uit, waarna we weer op de snelweg kwamen. Pfff.. wat een opluchting!!

Ja, dat hadden we gedacht. Een ieder die wel eens vaker op de Belgische wegen heeft gereden, weet dat het Vlaamse Asfalt niet te vergelijken is, met de Nederlandse 5-sterren***** infrastructuur. En ook wij wisten dat. We waren allebei de afgelopen zomer nog in de Ardennen geweest, dus we hadden ons portie hobbelige wegen wel gehad. Of toch niet???
Wat we op DEZE snelweg mee gemaakt hebben, was niet hobbelig, het was niet ‘niet-te-vergelijken’, het was domweg Komisch!!!! We hebben werkelijk waar een geweldige slappe-lach-bui gehad. Wanneer je alleen met je auto over die weg rijd, dan voel je de hobbels, die op zich wel te overzien waren. Maar de caravan moest ook over die hobbels, wat nog niet eens het probleem was, als die caravan niet aan de auto vastgezeten had. We hadden dus dubbele hobbels, waarvan de hobbels van de caravan ook nog eens echode met die van de auto, waardoor we een vertraagde hobbel kregen, waardoor de caravan dan weer aan de auto trok… Nou ja, je kunt het vergelijken met het in draf gaan op een Shetland pony.

Nog niet helemaal bekomen van de slappe lach, kwam onze afslag toch eindelijk in zicht. Maar we waren nog steeds op Belgische bodem. Gelukkig bleek de grens ergens op een bospad verborgen te liggen en waren we weer op Hollandse Bodem. Vanaf die grens was het niet ver meer, en het leek er uiteindelijk op, dat we op de plaats van bestemming aangekomen waren.

Na wat overleg, parkeerden we de caravan (waar zijn die sterke mannen als je ze nodig hebt???) en maakten we ons ‘tuintje’ op voor honds gebruik. De spullen in de caravan, bedje gespreid voor de hondjes (die van ons lag al lekker gespreid toen we vertrokken), en op naar de kantine, voor een welverdiende borrel: een kopje thee!!!

Na een tijdje te hebben zitten discussieren met collega agilityfanaten, gingen we dan eindelijk onder de wol. Wekker gezet om de volgende dag in de vroege uurtjes de deelnemers van de B1-Large klasse te zien arriveren… zzzz….

Voor ons was het de eerste keer dat we overnachten tijdens zo’n selectie-weekend, en dat bleek. We waren de enige caravan-bewoners die al in de vroege uurtjes op waren. Pas toen wij gegeten hadden, de hondjes hadden uitgelaten, de tanden gepoetst en al een tijdje de binnendruppelende deelnemers hadden zitten bekijken, kwamen de anderen hun mobiele huis uit! Pfff… ook wij hadden best nog een paar uurtjes kunnen slapen…

We hebben de rest van de dag heerlijk genoten van het fantastische weer. Het zonnetje maakte het buiten rond 12 uur al lekker warm, en heb lichte briesje maakte het dat het aangenaam aan bleef voelen. We hebben ons flink vermaakt met de strijdende deelnemers en ronduit genoten met een hoofdletter G, van de Knock-Out-Race aan het einde van de wedstrijddag. Deze race was zo spannend, en de deelnemers waren zo fanatiek, dat iedereen enthousiast was en elkaar en anderen aanmoedigden. De race eindigde met een verrassende finale, die gelopen werd tussen twee Schapendoezen, die de meerderheid van Border Collies en Belgische Herders uit hadden weten te schakelen!

Na de wedstrijddag, zijn we in het dichtsbijzijnde plaatsje op zoek gegaan naar een Pizzeria, waar we weer zorgden voor een volle buik. We hebben lekker uitgebreid overlegd over de training op de maandagavond, en zijn lekker op tijd onder de wol gekropen.

Want op zondag moest het onze dag worden. Arianne ging de Podiumplaats op het VP die ze nog nodig had, en ik ging voor het laatste U’tje die wij nog nodig hadden. We waren goed voorbereid, lekker geconcentreerd en ooooohhh zo zenuwachtig.
Als eerste was ik aan de beurt met de Jumping. Het was een leuk rondje, niet al te moeilijk maar wel behoorlijk racy. Het verkennen koste niet zoveel tijd, wat goed uit kwam, want Jody en ik waren als 2e aan de beurt. Snel Jody uitgelaten, opgewarmt en klaar gaan staan bij de start. Maar die start wilde maar niet komen. Wat de precieze reden was, weet ik niet, maar de start van de wedstrijd liet nog een half uur op zich wachten. Om half 10 begonnen we eindelijk met de Jumping.

Helaas was Jody toen al een beetje opgefokt. Ze had er dan ook een beetje moeite mee om gewoon te blijven staan voor de start. Toch kon ik m’n zenuwen onder controle houden, en heb ik de moeite om haar weer te laten staan, als ze weer ging zitten. Uiteindelijk bleef ze staan, ging ik op positie staan voor een afstandstart en gingen we er tegenaan. Helaas ging de 2e lat eraf. Ook na het filmpje gezien te hebben, is het niet helemaal duidelijk waarom die viel. Het kan zijn dat ze de sprong verkeerd inschatte, maar ook de laagstaande zon en het nog natte veld, kunnen een reden zijn. We gingen toch geconcentreerd verder en liepen een mooi rondje. Al dichtbij de finish viel er nog een latje, toen ik te ver bij Jody vandaan liep, en met een beetje geluk, bleven de blokken van de muur opgestapeld liggen. Helaas, twee foutjes en geen U! Maar wel een super goed gevoel over dit rondje.

Toen was het de beurt aan Arianne. Het was een pittig parcoursje, maar wel erg leuk. Na het verkennen zag ze het wel zitten. Er gingen veel honden op de instinkers de mist in, maar toch ook wel een aantal die helemaal goed gingen. Dus dit moest zeker ook door Channo goed gelopen kunnen worden.
Met de camera in de aanslag, stond ik met bonkend hart en klamme handjes te wachten tot Arianne de ring in zou komen. Toen was het eindelijk zo ver. Dopje van de lens, alles goed ingesteld en gaan met die banaan; De start ging goed, Channo ging de goede tunnel ingang in en knalde de palen in. Hij maakte ze netjes af en ging verder. Alle lastige wissels, instinkende oplopen en uitdagende tunnels werden keurig doorlopen door het kleine mannetje. Tot de kattenloop (nog 3 sprongen te gaan) was hij foutloos, man man, dat hart van mij knalde bijna uit m’n lijf. En toen… ging helaas de arm van Ron van Straten omhoog, omdat Channo met een verschil van hooguit een cm, het raakvlak miste!!! AAaaarrgghhh… wat balen balen balen. Daar ging de kans op de laatste podiumplaats.
Hij liep wel een super snel rondje en haalde voor de moeite nog wel 1 punt, maar het kwaad was al geschied. Dat was eventjes slikken.

Daarna was het weer tijd voor mij Spel. Het was een super simpel rondje. Alleen sprongen, een tunnel, slurf, band en een muur en het was behoorlijk logische route van 1 t/m 15. De meesten dachten dat er nog wel ergens een addertje onder het gras zou zitte4n, maar dat was niet het geval.
Het leuke van zo’n super snel en simpel rondje, is dat de mensen nogal fanatiek werden. Niemand hoefde echt lang te wachten, want de rondjes werden zo tussen de 17 en 25 seconden gelopen. Er werd al snel een super strakke tijd gelopen, en iedereen probeerde die tijd te breken. Dat samen met een tikkeltje nochalance rondom het makkelijke rondje, maakte dat er veel latten vielen.
Ook ik werd fanatiek, maar vooral rondom het foutloos lopen. Aan die strakke tijd (17sec) zouden wij toch niet kunnen tippen, dus wij gingen voor foutloos.
De start ging niet heel soepel. Jody had toch meer last van de tunnel die naar d’r lag te lonken, dan ik verwacht had, maar met een heleboel geluk, nam ze toch de goede sprong nog, waarvan de lat bleef liggen, en ging ze goed mee naar de volgende toestellen. De geplande wissels liepen fantastisch en het hele lange eind met veel sprongen, ging snel en foutloos en ook de laatste sprong bleef liggen. Foutloos dus, met een tijd van ruim 20sec. Lang niet snel genoeg voor een prijs, maar wel heel tevreden over het stabiele optreden van Jody.

Toen was het weer tijd voor Channo. Hij mocht zich ook uitleven op het spelletje. Ron had een leuk spel neergezet, maar helaas was Channo het daar niet helemaal mee eens. Hij had de smaak na de kattenloop te pakken en sprong ruim boven de afloop van de schutting af. De rest van het rondje liep hij weer super, maar door de afloop had hij volgens Ron’s spelregels, al een disk opgelopen.

Weer tijd voor mij. Het Vast Parcours. Het was een technisch parcours, met een aantal pittige wissels en wendingen. Erg leuk parcours en ik had er dan ook super zin in. Het was echt een parcours voor Jody. Dus na het verkennen zag ik het echt helemaal zitten.
Bij de start ging het helaas al mis. Ik starte te ongeconcentreerd, ze waaierde helemaal uit, ik kreeg haar over de juiste sprongen heen en de kattenloop op. En daar had ik eventjes m’n rust moeten pakken. Of eigenlijk Jody tot rust laten komen. Maar ik ging na de afloop, die ze super nam, direct door waardoor ze geen kans kreeg om zich te herstellen. En toen ging het mis op de palen. Ze was veel te ongedurig en ongeconcentreerd, stak wel netjes in, maar kon zich niet genoeg inhouden om zich om die palen heen te wurmen. Ik stuurde haar de palen weer in, maar ze stak verkeerd in. De tweede weigering. Gelukkig stak ze bij de 3e poging uiteindelijk wel goed in, en konden we verder, maar het was alweer verkeken.
Ook toen we verder gingen, bleef ze heel erg uitwaaieren. De wissels gingen goed, maar niet strak, ik was haar bij de wip bijna kwijt en door mijn eigen fout ging er ook nog een lat naar de grond.. Een groot fiasco dus. Ik had er flink de balen in. Dit had ons parcorus moeten worden, maar helaas…

Voor Arianne en Channo leste alleen nog de Jumping. Deze was ook weer erg leuk, al stond de tijd erg krap. We hebben erg genoten van alle combinaties die hun uiterste best deden om binnen de tijd binnen te komen. Voor Arianne en Channo was dit niet hun dag. Channo smeerde hem al bij de 10e paal en verderop in het parcours, sloeg hij een sprong over, wat een disk betekende.

Wat eigen prestaties betreft, was het niet zo’n geslaagde dag, en toen we wilden vertrekken met de weer ingepakte auto en caravan, bleek de stroom toevoer naar de caravan niet te kloppen. Maar toen we dat opgelost hadden, en we weer onderweg naar huis waren, waren we het er samen mee eens, dat dit zeker voor herhaling vatbaar is! We hebben een fantastisch weekend gehad, met fantastisch weer en ontzettend veel gezelligheid. Voor ons was dit zeker niet de laatste keer!

This post is filed under De Australian Kelpie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.