KC Zoys, 2 september ‘07
We waren weer in Amersfoort bij KC Zoys. De dag begon met een miezer buitje, maar werd uiteindelijk nog warm en zonnig, maar met een boel wind.
We begonnen vandaag weer met een Tijd-Fout-Uit en Liesbeth Roskam was onze keurmeester. Er
zaten wat ogen en halen aan het parcours, maar dat mocht de pret niet drukken. Wat is tenslotte de lol van behendigheid als er geen uitdaging in het parcours zit?!
We hadden startnummer 27, wat betekende dat ik eerst nog eventjes een paar deelnemers kon bekijken (waaronder Leen en Neo) en dan Jody op m’n gemakje kon pakken, even een plasje laten doen en dan naar de ring, waar ik dan al weer bijna aan de beurt was. Ik hou wel van zo’n startnummer.
Ik had dus ook geen zenuwen en we gingen van start. Ik had besloten om vandaag (vooral in het spel) wat risico’s te gaan nemen. Dus ik begon dit spelletje met een afstandstart (2 sprongen). Dit ging helemaal goed. Gelukkig maar, want het gebeurd nog wel eens dat de 1e lat ter aarde stort door Jody’s iets te fanatieke poging om zich weer bij mij te voegen 
Ook de rest van het rondje ging goed. Soepel gelopen, alleen een lat op een punt waar ik liever was gewisseld, maar dit op dat moment zelf niet zag zitten, en dus even stil moest blijven staan. En dit laatste was dan ook de reden dat de lat viel. 8 punten verzameld voor deze TFU, wat genoeg was voor een 35e plaats (van 95 deelnemers).
Toen kwam het Vast Parcours. We konden deze tijdens de pauze verkennen, dus we hadden tijd genoeg. En die tijd heb ik ook genomen. Ik had het parcours echt stap voor stap in m’n hoofd! Alle moeilijke punten, vallende-latten-punten en wissels zaten uitgebreid geoefend en geanaliseerd in m’n geheugen geprent.
Maar ik kon de zenuwen niet uitschakelen. Ik kon die nog te behalen 3e U niet uit m’n achterhoofd krijgen, en m’n hartslag bleef constant zeer verhoogd. Wat ik ook probeerde, ik bleef knikkende knieen houden en ik wist dat dit me enorm zou gaan hinderen.
Tja, en dat bleek. Ik had weer gekozen voor een afstandstart. Niet dat het heel erg nodig was, maar ik had besloten, dat ik niet meer zo op save moet gaan lopen en best een afstand start moet kunnen gokken tijdens een VP als het bij het spel zo goed ging.
De start ging goed, ook het raakvlak was super, waarna de band kwam. De band stond in de hoek van het veld, dus er was nog maar een optie voor Jody over, en dat was rechtsaf over de hoogtesprong die daar stond. Laat dat nou ook de door Liesbeth gekozen route zijn! Maar wat doe ik? Ik draai m’n schouders naar rechts, eigenlijk al iets te ver, en geef ook nog het geluidje wat een scherpe draai betekend, en ze gaat langs die sprong!!! Ik weet nu wel hoe ik kan voorkomen dat ze die sprong zou nemen, maar dit was niet de bedoeling. Ik baalde als een stekker van deze weigering en kon mezelf wel voor m’n kop slaan. Dit was echt zo onnodig.
Nou, de rest van het parcours is als het ware als in een roes langs me heen gegaan. Ik had zo de balen van die actie van mij, dat ik m’n concentratie, die door de stress al niet zo best was, volledig kwijt was. De latten die ik voorspeld had dat ze zouden vallen, vielen ook, en toen Jody voor de tweede keer de tunnel nam, gaf ik veel te weinig steun om haar rechtsaf de palen in te krijgen, en toen ze dan maar besloot om rechtdoor over de sprong te gaan, omdat ik wel iets riep, maar ze geen idee had wat ik daar nou mee bedoelde, werd ik nog even kribbig tegen haar ook! Het was echt een parcours om van te janken, en ik was dan ook flink teleurgesteld. In mezelf dan wel te verstaan!
Toen het tijd werd voor de Jumping, had ik voor mezelf besloten dat het nou eens afgelopen moest zijn met dat geneuzel. Ik legde veel te veel druk op die 3e U, en op die manier zou die nooit komen. Het is erg jammer dat het niet lukt, maar die eerste 2 hebben we toch ook gehaald? Deze komt ook vanzelf wel weer. Als ik maar weer ontspannen kan lopen en weer ga doen waar we goed in zijn: Plezier hebben in het lopen. Dus tijdens het verkennen, heb ik besloten om zoveel mogelijk (nou ja, niet te veel natuurlijk) risico’s in te bouwen. Ik besloot weer om een afstandstart te doen, waarna ik haar een keer naar me terug zou laten springen bij nr. 6, ik af zou gaan wijken van de palen, zodat ik meer tijd zou hebben voor een korte Belgische Wissel, om daarna nog een keer een belg te maken, om dan op ruime afstand een sterretje te maken en haar van me af te laten springen over de finishsprong. Ik wilde gewoon weer eens ouderwets knallen, en niet meer zo op eieren lopen en elk hekelpuntje analiseren! Gewoon lopen en genieten.
Ik was pas laat aan de beurt. Ik had m’n zenuwen weer onder controle, zette Jody voor de start, maakte weer gebruik van een afstand start en ging er tegenaan. Alle ingestudeerde risico’s gingen fantastisch. Ze sprong keurig netjes naar me toe (meestal durft ze dat niet goed, omdat ik haar niet genoeg ruimte geef om te landen), ze maakte een vrij ruime bocht na de band, terwijl die krap had moeten zijn, maar ik kreeg haar toch met een beetje tegendraaien nog over de sprong. Ze knalde de palen in, ik week alvast uit naar rechts, zette de belgische wissel in, kreeg haar foutloos over de volgende sprong, kreeg de wissel direct daarna niet meer voor elkaar, maar ze sprong wel heel goed van me af, liep het sterretje op ruime afstand foutloos en ook de finishlat bleef liggen, ondanks dat ze van weg draaide tijdens de sprong.
Volledig soepele, foutloos gehandelde, perfecte ronde dus…. ware het niet dat de 1e lat gevallen was!!!!
In de tijd dat ik naar m’n positie liep, was Jody gaan zitten. Ik zag dat wel, maar nam de moeite niet om haar terug in de sta te zetten. Op de trainingen waren we er achter gekomen dat haar vertrek bij de start beter gaat als ze staat, dan wanneer ze zit. Zo blijft die eerste lat er veel makkelijker op liggen, en dat was ook de reden waarom de start bij het spel en het vp wel goed gingen! Had ze gestaan bij de start, dan was die lat misschien niet gevallen… Tja, nu is het best zuur. Het had de laatste U kunnen zijn. Maar ik had direct na het parcours maar een overheersend gevoel, en dat was blijdschap. Ik was zo vreselijk trots en blij dat we toch weer hadden laten zien wat we konden, dat we risico’s hebben genomen, maar ze wel foutloos hadden doorstaan, dat die lat me niet kon boeien. Ik kreeg van verschillende kanten alleen maar complimenten over het rondje, dat het een foutloze perfecte ronde was, en dat die eerste lat gewoon pure pech was. Het schijnt er heel makkelijk uit te hebben gezien en zelfs diegene die van wie je het het minst verwacht, complimenteerde me met het rondje! Dat is toch fantastisch?!
Daar kan geen U tegen op.
Het voelde hetzelfde als 19 augustus bij Gooi en Eemland. Ook die Jumping ging fantastisch, en was net niet foutloos. Hier draait het om bij deze sport. Je krijgt een bepaalde uitdaging van je keurmeester voorgeschoteld; Hier heb je het rondje dat je moet doen, zoek het maar uit, probeer maar of je het kan! En die uitdagingen zijn de ene keer een fluitje van een cent, maar andere keren zie je het echt nog niet gebeuren dat het je gaat lukken. En je gaat het proberen, en je maakt fouten. Of niet. En de keurmeester en het publiek leeft met je mee. Ze juichen en klappen als het goed gaat, maar moedigen je ook aan als het even niet zo lekker ging. Je plukt de dingen er uit die goed waren en leert van de fouten.
Helaas zijn er een aantal mensen die altijd openlijk kritiek moeten leveren op situaties in het parcours. Het gebeurt niet zelden dat een deelnemer zijn/haar beklag gaat doen bij de keurmeester, omdat zijn/haar hond te ver voor hen uit werken voor die situatie, of dat toestel niet op rechts beheerst, of dat het toestel misschien wel net een halve meter te dicht op een volgend toestel staat… Ik begrijp daar zelf niet zoveel van. Ik ben het er mee eens dat een parcours veilig moet zijn voor hond en handler. Dus wanneer een situatie gevaar oplevert, dan moet daar een aanpassing komen. Maar alle andere ‘instinkers’ zie ik als een uitdaging. Natuurlijk mopper ik wel eens op een keurmeester; Heeft ie weer die tunnel achter de palen, heeft ie weer een sterretje, weer een box.. Ach, dat is ook de fun. Maar naar een keurmeester toe gaan, om hem of haar te vertellen dat ik het niet eens ben met zijn of haar opstelling van het parcours, vind ik om andere redenen dan gevaar gewoonweg beledigend. Er zijn altijd moeilijke stukken in een parcours. Toen ik vroeger met Perro liep, en ik zag een start als we dit weekend in het VP hadden, dan zag ik het al niet meer zitten. Perro was niet meer te controleren als er gestart werd met hoog-kattenloop-hoog. Hij vond de kat zo vreselijk leuk, maar kon zich zo slecht beheersen op dat toestel, dat de afloop altijd verkeerd ging. En als het dan ook nog eens bij de start gebeurde, dan kon ik onmogelijk bij het raakvlak zijn om hem daar te steunen. Een afstandstart was bij hem geen optie. Maar is dit niet juist de lol van dit spel? ‘Problemen’ voorgeschoteld krijgen en ze proberen zo goed mogelijk op te lossen met de mogelijkheden die je hebt? Tja… soms gaat het fanatisme van mensen, de lol van het spelletje overheersen.. Jammer vind ik dat…
Goed, volgende week weer een poging bij KC Oss. Ik hoop dat ik de spirit van tijdens de Jumping weer op kan pakken, en weer gewoon kan genieten van het spel. Dan komt die laaste U vanzelf!