KC Gooi & Eemland; 19 augustus 2007
Een jaar later; We zijn weer op de wedstrijd van KC Gooi & Eemland geweest. Ons 1 jarig jubileum hebben we gevierd met een warme zonnige en gezellige dag!
We begonnen met het Spel. Keurmeester van vandaag was Charles de Fijter. Hij had een Tijd-Fout-Uit neergezet, die er leuk uit zag. Het had voor Jody een makkelijk parcours moeten zijn. Tja, Jody had alleen wat andere plannen. Ze was volledig door het dolle heen, blafte zo hard, dat ze met d’r kont van de wip af gleed. Verder door de tunnel en de sprong en toen de schutting op. Ze had het raakvlak keurig netjes, maar rende wel weer met volle snelheid de slurf die daarachter lag in. Ik heb haar terug geroepen, eventjes streng aangekeken en haar opnieuw het raakvlak laten doen. Toen weer verder. Het sterretje die daarna kwam, ging lang niet slecht, maar ze lande wel vol in de laatste sprong. Dit kwam door mijn eigen slecht getimede aanwijzingen. Toen de palen, keurig netjes, paar sprongen die volgens mij ook nog wel goed gingen en bij de kattenloop rende ze weer heel hard door naar de volgende sprong! Weer terug gezet, en heel streng aangekeken en vermanend toe gesproken! Potjandosie! Daarna nog een latje eraf gegooid, het verkeerde gat van de tunnel genomen en gefinished. Mmmm… dat ging niet helemaal vlekkeloos…
Het Vast Parcours was opnieuw een leuk rondje. De start best lastig. We starte gelijk in een half sterretje richting de tunnel om daarna rechtdoor naar de kattenloop te knallen. Ter nauwer nood kunnen voorkomen dat Jody rechtdoor schoot, haar in de tunnel gekregen, waarna ik toch weer net een fractie van een seconde te snel weg was, en zij weer een wedstrijdje met me aan ging, waardoor ze vergat beide achterpoten goed op te tillen. De eerste lat lag al weer. Toen de kat, met volle vaart op het raakvlak af, commando Touch is gegeven en… Ze bleef keurig staan dit keer! Super! Toen we daarna verder gingen, werd ik eventjes iets te laks, gaf de sprong die volgde op de kat te makkelijk aan, waardoor ze er heel blij omheen liep. En toen ze hem uiteindelijk sprong, leunde ze met volle vaart op de lat, waardoor die weer ter aarde storte! Tussenstand: 2 fouten, 1 weigering!
We gingen weer verder naar de volgende sprongen, keurig naar rechts afgebogen ipv rechtdoor de uitdagende tunnel in te schieten. Ook op de schutting keurig onderaan het raakvlak gewacht op het commando om verder te gaan. De slurf door, weer een sterrertje naar links, wederom met een uitdagende tunnel rechtvooruit, maar ze keek er niet eens naar! De palen door, weer zonder problemen. Reste alleen nog de tunnel, de wip, de band en de finish-sprong. Deze gingen allemaal foutloos! Eindstand: 2 fouten, 1 weigering! En heel erg tevreden over het rondje!
Toen de Jumping. Jonge jonge, wat heb ik daar peentjes op gezweet zeg. Samen met Arianne en Piet staan overleggen wat nou de beste manier was om dit rondje met Jody te lopen, en we kwamen er maar niet uit. We konden het maar niet met elkaar eens worden 
. De start was een hele snelle met 2 sprongen een rechte tunnel en daarna weer 2 sprongen in een bijna rechte lijn schuin naar achteren dwars over het veld heen! Ik durfde (met het oog op het laatste U’tje) geen afstandstart te doen, omdat Jody dan nogal eens de eerste lat eraf springt. Ik zou dus moeten gaan rennen, en wel zo hard als ik kon! Maar zou dat wel hard genoeg zijn om Jody bij te houden. Kwam daar ook nog bij dat er aan de rechterkant na de tunnel een uitdagende sprong stond, die ze zeker zou nemen, als ik aan de ‘binnenkant’ zou lopen, dus ik moest ook nog eens aan de ‘buitenkant’ lopen, dus meer meters dan Jody! Hoe kon ik dat ooit bijhouden?
Het volgende probleem zat hem na nr. 5. Daar moest ze de palen in steken, maar er lag rechts ook een tunnel. Ik moest dus echt helemaal buitenom om te voorkomen dat ze de tunnel in zou gaan ipv de palen.
Na de palen was het eventjes een klein stukje ‘rust’. Daarachter lag de slurf, de band en een sprong op een rechte lijn, maar daarna was het weer sprinten geblazen, want ze moest rechtsaf die rechte tunnel weer in, maar er stonden daar nog twee uitdagende sprongen te wachten! En na de tunnel moest we weer twee sprongen rechtdoor en niet die sprong die rechts van die tunnel lag. Het was dus zaak om zo snel mogelijk bij de uitgang van de tunnel te komen, om Jody over de goede sprong te krijgen.
Toen het zoveelste heikelpunt: Ze moest na de 2e sprong achter de tunnel, de andere tunnel rechts in. Dat was niet zo’n probleem, maar daarna moesten we de lijn kruisen en voor de rechte tunnel langs om daarna linksaf te slaan. Ik moest dus een manier vinden om te wisselen, zonder dat ik daarmee Jody de rechte tunnel in zou jagen. Na flink overleg met de beide ‘deskundigen’ kwamen we tot een compromis en hadden we besloten dat ik zou proberen om achter de sprong te blijven om haar naar me toe te laten springen, met m’n linkerarm over de volgende sprong te sturen om daarna het laatste rechte stukje naar de finish te racen!
Dus… ik had in dit parcours gewoon geen vertrouwen. Het was gewoon te moeilijk voor Jody. Teveel voor me uit werken, waardoor er teveel kans op het tikken van een lat bestond! Ik zag het sombertjes in…
Toen was ik (al snel) aan de beurt en stonden we aan de start. Zelfs daar stond ik nog te twijfelen: moet ik haar nou vooruit sturen, of moet ik gewoon m’n mond houden? Moet ik echt links van de tunnel mee rennen of toch maar rechts!?
Uiteindelijk besloot ik (let op, dit gebeurde dus in fracties van seconden he!;-)) om me te houden aan datgene wat ik verkend had! Ik zette haar neer, ging op positie staan (stond eerst alweer te dicht bij de sprong, maar bedacht me op tijd en ging naast Jody staan) en ging van start. Ik zei niks ik rende alleen maar. Zo hard als ik kon, al moest ik bij de eerste twee sprongen me wel inhouden, omdat ze anders weer een wedstrijdje aan zou gaan en de latten eraf zou gooien. Dus bij de tunnel aangekomen moest ik ECHT gaan sprinten. Maar wat schetste mijn verbazing? Ik kon haar tempo heel aardig bij houden! Ze was over sprong 4, ze ging over 5, maakte een rondje naar links, ik gaf heeeeeeel duidelijk de palen aan en… ZE RENT LANGS DE PALEN HEEN!!!!! Oh nee!!! Dat hadden we niet verwacht!!! Terug geroepen, ondertussen een seconde of 5 verspeeld aan de teleurstelling, en weer verder gegaan. De palen gingen weer goed, slurf, band, hoog. Rechtsaf de tunnel in, keihard sprinten naar sprong 11, toen over 12, die ingestudeerde wissel, arm omhoog houden, achteruit lopen, contact zoeken, linkerarm klaar voor de volgende sprong, niet te snel weg, kleine atentie, linksaf en racen naar de finish! En… Een daverend applaus! Wat een fantastisch rondje was dit! Wat liep het lekker, wat ging het soepel en wat ging het bijna foutloos! Alle latten lagen nog, we waren, ondanks de verspeelde seconden op de palen, ontzettend snel binnen, het was in een woord super VET!!!!!
Later kon ik het rondje terug zien op de film. Het zag er net zo goed uit als dat het voelde. Die palen blijft een klein misterie. Het kon haast niet zo zijn dat ze teveel snelheid had om in te steken, want ze maakte een rondje linksom voor ze in moest steken. Het kan natuurlijk heel goed zijn, dat ze gewoon ook een enorme kick voelde van die super snelle start en dat ze zichzelf niet genoeg in bedwang kon houden om de palen te doen! Het was ontzettend jammer, maar ik heb zo’n geweldig gevoel aan dit rondje overgehouden, dat dat niet behaalde U’tje echt niet belangrijk is. Ik heb eerlijk waar, liever zo’n rondje als dit, waarin ik het U’tje net niet gehaald heb, maar wel een ontzettend goed gevoel heb, dan dat ik net wel het U’tje gehaald zou hebben en me echt af zou vragen of ik het verdiend had! 2 september gaan we weer naar KC Zoys, nieuwe ronden nieuwe kansen! Wie weet lukt het daar!