Vandaag weer een wedstrijd. De laatste voor de vakantie. Ik had Eugenie en Twanneke, die op deze wedstrijd het secretariaat op zich namen, beloofd dat ze mijn eerste U’tje in mochten schrijven. We hadden dus iets om voor te strijden.

De dag begon met een aanzienlijke hoeveelheid water. Uit de lucht. Pfff.. voordat m’n tentje stond, stond er al een plas water in! Dat beloofde niet veel goeds.
Er werd deze dag begonnen met de Jumping. Eerst mochten de A klasse smalle en medium verkennen en lopen. Het parcours zag er leuk uit. Wel wat instinkers voor de snelle honden.
Nadat smalle en medium gelopen hadden mochten wij verkennen. Eenmaal in de ring, bleken een aantal instinkers toch niet zo te stinken, maar aan andere stukjes zaten toch wel een luchtje. Na het verkennen had ik toch wel het gevoel dat ik alle stinkerdjes eruit had kunnen vissen en er een goede oplossing voor had bedacht!

Met startnummer 109 en nr 61 als eerste van de A-large, had ik nog even de tijd om m’n concurrentie te bekijken. En ik werd daardoor gesterkt in mijn verkende rondje. Ik was naar mijn gevoel goed voorbereid. Toen Leen met Neo voor mij, terwijl ik ze stond te filmen, hun eerste U’tje haalden, kreeg ik toch wel de kriebels. Dat moest ik nu toch ook voor elkaar gaan krijgen! Nu was het ook mijn beurt een keer!!!

Aan de start aangekomen was ik goed geconcentreerd. Ik herhaalde voor mezelf nog een keer het gerepeteerde rondje en we mochten naar de start. Het eerste stinkerdje zat al meteen na de start, maar dat mocht geen probleem zijn. De tweede was een sprong recht achter de tunnel, die niet genomen mocht worden. Mijn wissel die ik daar bedacht had, was tricky, maar werkte wel. Ik was haar wel heel eventjes kwijt toen ze weer diezelfde tunnel in moest, maar we losten het foutloos op. Na de tweede keer die tunnel moest ze wel over die net vermeden sprong en daarna met een hoek van ongeveer 90graden de palen in. Spannend hoor. Zou ze ze weer foutloos doen? En ja hoor, ze stak in en ging aan het werk. Maar na de palen lag weer een tunnel, en twee weken geleden was dat een reden om bij de 10e paal te vertrekken. Mijn ingestudeerde steun mocht baten, en ze maakte ze netjes alle 12 af voordat ze de tunnel in sjeeste. Na de tunnel stond de band, waarvoor ik een wissel had bedacht. Deze wissel zette ik wat laat in, wat de boel nog wel weer even spannend maakte. Maar toen ze ook die door gekomen was, ging er toch door mij hoofd: Nu moet je knallen, nu moet je scherp blijven, this is it, nu gaat het gebeuren!!! De tunnel, daarna de breed, waarachter ik een wissel had bedacht om daarna nog een sterretje linksom te maken, daar in weer een wissel om na de ster een sprong naar rechts te maken om daarna de laatste sprong op bijna 180 graden nog te nemen… Bonk bonk bonk… m’n hart ging als een gek tekeer. En in m’n hoofd maar steeds datzelfde zinnetje: laat de latten liggen, laat de latten liggen. En bij de laatste sprong veranderde die in: niet juichen voordat ze met 4 poten op de grond staat, nog niet juichen, nog niet juichen!!! En toen was ze geland en waren we foutloos!!!!! We hadden eindelijk, na 4,5 jaar strijd met Perro, en na de strijd van de afgelopen wedstrijden op de palen met Jody, het welbegeerde en welverdiende U’tje gehaald!!!! Wat een feest wat een feest!!!

Met de smaak te pakken gingen we het Vast Parcours in, met als doel het tweede U’tje te halen. Ook dit parcours bevatte een heel aantal stinkerds, en het was dus ook zaak om goed scherp te blijven.
Ook in dit parcours zat de eerste stinkerd al in de start. Na de startsprong moesten de honden in het linker gat van de tunnel, maar bij de voorgaande deelnemers zagen we toch wel heel veel het verkeerde gat in duiken. Met mijn verkende afstand start, nam ik wel een risico voor het eerste latje, maar het juiste gat zou genomen worden. En dat bleek. Ze tikte de 1e lat wel aan, maar met een hoop geluk bleef die liggen, maar ze dook het juiste gat in. Daarna verder naar de kat, waarvan ze het raakvlak echt fantastisch nam. Ze wachtte keurig netjes op mijn ‘go’voordat ze verder ging. Na de kat kwam een sprong die uitkwam richting de slurf, maar ze liep keurig netjes mee de bocht door. Na die bocht de palen, op een bijna rechte lijn op de sprong die ze daarvoor gelopen had. Weer spannend, want dat zijn de meest lastige insteken voor haar, wanneer ze teveel snelheid creëert. Maar ze gingen weer goed. Na de palen de volgende stinkerd. Veel honden zagen we vanaf de sprong na de palen rechtsaf slaan, terwijl ze eerst nog rechtdoor de tunnel in moesten. Maar ik kreeg Jody zonder problemen de tunnel in. Daarna een stukje racen, waarna ze met volle snelheid richting de schut uit kwam, maar de bocht door moest zetten naar de tunnel. Mijn gerepeteerde wissel daar werkte ook weer uitstekend, en ik kon voorkomen dat ze die schutting op ging. Daarmee hadden we alle moeilijke punten gehad, en was het alleen nog een bocht met twee sprongen, de wip en de slurf. Ik stuurde haar over de sprong, maar liet m’n arm te snel zakken, Jody twijfelde daardoor en liep langs de sprong!!!! Helaas helaas, een weigering die zo door m’n eigen stommiteit veroorzaakt werd! De rest van het parcours ging weer foutloos! Wat een enorme domper zeg, zo op het laatste van het parcours. We waren tot nr. 17 foutloos!!! We werden uiteindelijk 10e!

Na een heel tijdje slikken en slikken en slikken, was ik uiteindelijk ontzettend trots op onze prestatie op het VP. Het was natuurlijk erg jammer dat die U op een haar na niet gehaald is, maar de 1e hadden we al te pakken!

Het spel werd een echt latertje. Rond 18:30u stonden we in de ring, met een start die toch wel een echte uitdaging genoemd mocht worden. De start was hetzelfde als bij het VP. Van 1 naar de linker tunnel ingang, en daarna over de sprong daarachter. Daar moest je je hond vervolgens omheen halen, en het rechtergat in sturen, de sprong links van de tunnel laten springen en weer omhalen en weer door het rechter gat! Als je daar al foutloos doorheen gekomen was, had je het moeilijkste wel gehad, al zat het venijn hem in de staart. Want na een vrij rechte lijn (met een rondje van de zaak er midden in), waarin we helaas tegen een disk opliepen, door wederom mijn laksheid, moest je vanaf de kattenloop in een zeer scherpe bocht de palen in. Om die insteek goed te kunnen maken, gingen veel mensen wisselen na de afloop, maar 1 of 2 passen naar voren was genoeg om de hond over de sprong achter de kattenloop te duwen, wat een heleboel honden ook deden. Jody ging met gemak vanaf de afloop de palen in, zonder dat ik wisselde.

Ondanks de disk, was ik ook over dit parcours weer heel erg tevreden. De moeilijke stukken gingen vlekkeloos en zo’n rottige insteek is een eitje! Dat het dan helaas op een makkelijk stukje mis loopt, ach, die 1e U zat al in onze zak, samen met de bijbehorende 5e plaats en prijs! Wat wil je nou nog meer?!

Nu gaan we onze welverdiende vakantie vieren en zijn we pas 30 juni weer van de partij. We gaan daar gewoon weer verder waar we vandaag gebleven zijn en gaan weer volop strijden voor die welbegeerde U’tjes!!!

This post is filed under De Australian Kelpie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.