Nadat tijdens de vorige wedstrijd in Gorinchem de palen weer allemaal foutloos gingen, zat de goede moed er voor deze wedstrijd goed in. Vol vertrouwen begonnen we aan deze dag.

Het Spel was een Tijd-Fout-Uit. Ik had mezelf voorgenomen om vooral aandacht aan de raakvlakken te besteden, omdat die vorige week wat slordig waren. Mijn voornemen was, om Jody in ieder geval een seconde te laten wachten op het raakvlak. Ik kon dit voornemen prima vasthouden en heb haar zelfs af en toe terug gezet.

Het Vast Parcours was niet heel erg ingewikkeld, maar er zaten best lastige instinkertjes in. Zo stonden de sprongen vrij dicht bij elkaar, en dan vooral die sprongen die niet genomen moesten worden. Ook lagen de oplopen van de kattenloop en van de wip dicht bij elkaar, waardoor dat weer een extra moeilijkheid gaf.
De start was rechtdoor: hoog-band-palen-hoog. Wetende dat Jody moeite heeft met de palen op snelheid had ik me voorgenomen om voor de palen even tegen te draaien, om zo de snelheid er wat uit te halen. Helaas was ze al zo ver bij me vandaan dat dat niet meer ging lukken, ze rende er met veel vertier langsheen!
De rest van het parcours ging vlekkeloos. De krappe stukken kon ik oplossen door een Finse wissel te maken, her en der wat in te draaien en goed in te lopen. Al met al kwam ik met dat ene foutje op de palen in de 4e tijd rond en werden we 6e!!! Een serieuze Close Call. Zo dicht bij een U’tje zijn we nog niet eerder geweest. Dit biedt perspectieven!

De Jumping was helaas een rommeltje. Ik dacht dat er nog 5 deelnemers voor me waren, maar aan de start aangekomen bleek ik al aan de beurt te zijn. Toen ik zonder enige concentratie de ring in liep, had madame een plekje gevonden die heel interessant rook, en ging daar zeer hardnekkig staan snuffelen. Toen ik haar voor de start zette, riem los maakte en wilde starten, draaide ze zich om, en liep weer even terug naar dat heerlijke snuffelplekje! Aaahhh… de stress gierde inmiddels door m’n keel.
Na wat gedoe voor de start gingen we er eindelijk vandoor. Ik had met verkennen gezien hoe hard ik moest lopen om bij de palen uit te kunnen komen, dus ik ging op m’n allerhardst er vandoor. Maar helaas bleek dat ik te hard ging en Jody daardoor langs de muur duwde en over de verkeerde sprong ging. Helaas een disk. Maar toen we daarna het rondje weer oppikten en we de palen doorgekomen waren, gingen we weer helemaal foutloos verder!

Al met al dus een geweldig goeie dag gehad. Op het spel werden we (ondanks het trainingrondje) 15e, op het Vast Parcours een geweldige 6e plaats en op de Jumping achteraf toch nog een geweldig gevoel over de rest van het rondje! Op naar Emmeloord waar we misschien wel echt een U’tje gaan halen!

This post is filed under De Australian Kelpie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.