Tijd voor een verslagje…
Jody en ik hebben weer een aantal wedstrijden achter onze naam staan. Er hebben nog geen uitschieters tussen gezeten dit seizoen (65e en 2x disk, 26e en 2x disk, 3 x disk!), maar we zijn enorm gegroeid.
In Amsterdam kwam ik er achter dat de fouten op de palen, niet zomaar toeval was. Het werd me steeds meer duidelijk dat er iets niet helemaal klopte. Tijdens de trainingen neemt Jody de palen met veel plezier, maar op de wedstrijden lijkt ze ze niet eens te herkennen.
Toen in Hoogeveen Arianne het eerste parcours op video had gezet, kwamen we er achter, wat het probleem was; Zodra Jody in wilde steken, wilde ik haar ‘ondersteunen’ door een sissend geluid te maken, wat alleen maar averechts werkte. Ze schrok zich een hoedje van dat harde geluid wat zo ineens haar concentratie verstoorde. Die dag heb ik behalve een commando, geen andere geluiden meer gemaakt tijdens de palen, maar dit leek nog geen effect te hebben.
Zondag in Gorinchem was het erop of eronder. Ik zou niet voor de U’tjes gaan, maar vooral voor de palen. Die moesten zonder druk en zonder schrikreacties genomen worden. Het liefst foutloos natuurlijk.
We begonnen met het spel. Deze had Jurgen zo op gezet, dat we zoals in een Tijd-Fout-Uit een aangegeven parcours moesten lopen, maar daar 50 seconden voor kregen, en deze tijd vol mochten maken. De palen waren het 19e toestel, waarna je óf kon finishen, óf opnieuw kon beginnen met het parcours. Ik koos een andere weg. Ik had besloten om na de palen, een rondje te maken, om zo direct weer door te gaan naar de palen, zodat Jody twee keer de kans kreeg op dit toestel. Maar deze 2e kans had ze eigenlijk niet eens nodig. Ze stak direct goed in en maakte ze met nog wat onzekere tred netjes af. We hebben die palen toch ook nog een 2e keer gedaan (wat ons wel een disk opleverden), en ook deze ging foutloos. Fantastisch dus!
Ook in het Vast Parcours waren de palen weer op het laatst aan de beurt. Het parcours wat daarvoor stond, had een aantal instinkers, waar we helaas ook instonken. We liepen al direct na de kattenloop (nr. 2) tegen een disk aan, toen ik een Belgische wissel wilde maken, maar Jody niet lang genoeg wachtte op de afloop, en uit mijn doorlopen begreep dat ze over de volgende sprong heen moest. Ook de wissels die ik daarna had verkend, kwamen niet lekker uit de verf, maar het belangrijkste element van het rondje, de palen, gingen wederom foutloos, ondanks de wat lastige insteek. Mission Completed dus.
De Jumping was een erg leuk rondje, die we tot en met het 12e toestel foutloos rondkwamen. Terwijl ik dacht ‘heej, ik ben nog steeds foutloos’ dacht ik ook direct ‘oei, maar ik moet de palen nog’. Achter deze palen lag een tunnel, en uit ervaring weet ik dat Jody het dan erg moeilijk vindt om tot 12 te tellen (ipv 10). En dat gebeurde dus ook. Ze verliet de palen iets te snel. Ik kon haar nog wel terug krijgen, maar die fout hadden we al te pakken. Uiteindelijk liepen we tegen een disk aan, vlak na die tunnel. Ze sprong de Breed de verkeerde kant op, wat ik ook al wel verwacht had. Ik had gehoopt om voldoende in te kunnen grijpen om het te voorkomen, maar ik was te laat.
Ik ben echt ontzettend blij dat we de oorzaak van het Palen-probleem gevonden hebben, en ook de oplossing hiervan. De volgende wedstrijd (a.s. zondag in Deventer) zullen we wat extra aandacht gaan besteden aan de raakvlakken. Ik moet zelf de rust vinden om een seconde te wachten met doorgaan. Wanneer Jody weer netjes wacht, kan ik daar weer gebruik van maken tijdens eventuele wissels. Zo komen we steeds weer een stapje dichterbij een U’tje!