KC Hoogeveen
7 januari, Nieuwjaarswedstrijd KC Hoogeveen.
Op Jody’s tweede verjaardag gingen we alweer vroeg op pad. Om 6:20u stond Daphne voor de deur om samen naar Hoogeveen te rijden. Daar aangekomen om 7:30u waren we een van de eerste aanwezigen en konden we dus kiezen waar we wilden zitten. We kozen een strategisch plaatsje langs de ring in de hoek.
De wedstrijd werd gekeurd door Willem Alexander Kelders. Hij had drie leuke parcoursen bedacht. We begonnen met de Tijd-Fout-Uit. Jody was helemaal dol na 4 weken niet trainen, dus dat werd een feest. Ze liep door op de afloop van de schut, waarvoor ik haar terug zette. Dit koste natuurlijk een goede plaatsing, want nu hadden we maar een paar puntjes verzameld. Maar het ging mij erom dat ze ook op de wedstrijden de raakvlakken netjes nam en niet zoals Perro verschil zou gaan maken tussen een training en een wedstrijd. We gingen verder in het parcours en Jody werd helemaal dol. Ze weigerde op de palen, die ze weer eens straal voorbij liep, en toen ik haar riep om het alsnog te doen, nam ze onderweg naar mij toe nog 2 of 3 sprongen die ze tegen kwam en maakte ze de palen niet helemaal netjes af. Daarna ging het tot en met de kattenloop netjes, maar ze miste de tunnel en ging daarna tot 4 keer toe het verkeerde gat in. Daarna ging ze nog eventjes snel door de band, wat niet de bedoeling was, maar ze eindigde weer netjes na een keurig raakvlak op de wip!
Toen we aan de beurt waren voor het Vast Parcours, had net Perro een ongelukje op de band gehad. Ondanks dat ik daar erg van geschrokken was, heb ik toch geprobeerd om m’n concentratie weer op te pakken en een goed parcoursje neer te zetten samen met Jody. En dat is behoorlijk gelukt. We liepen helaas wel tegen een disk aan, doordat Jody totaal onverwachts 90 graden van me af draaide en over een sprong ging. Maar gezien dat het enige foutje is wat ze gemaakt heeft over het hele parcours ben ik ontzettend tevreden. Jody liep het parcours (op de disk na) precies zoals ik had verkend, wat mij weer een hoop zelfvertrouwen geeft. Dit betekent tenslotte dat we eindelijk een team lijken te vormen. Het enige wat Jody nu nog nodig heeft is een beetje meer ervaring en zelfvertrouwen.
De Jumping was wederom een leuk parcoursje. Niet te ingewikkeld, maar toch her en der een instinker. Tijdens het verkennen, ontdekte ik de instinkers voor Jody wel, en ik heb m’n plan-de-campagne daaraan aangepast. Helaas voor mij had Jody andere plannen, en ondanks mijn goed getimede attentie-commando, liep ze rechtdoor en nam daar een sprong die ze erg interessant vond. Wederom een disk. Na dit foutje hebben we het parcours weer opgepakt en liepen we hem keurig netjes uit. We hebben zelfs twee keer een wat nieuwere (Finse) wissel gemaakt. Ook over dit rondje was ik zeer te spreken.