KC Zoys, 3 september ’06
Gisteren was de dag van de tweede wedstrijd van Jody. We hadden wederom geen geluk met het weer en waren dus na een paar uur al helemaal nat geregend. Maar dit mocht de pret niet drukken. Er hing zoals altijd op de wedstrijddagen bij Zoys een gezellige sfeer en ondanks de regen, was het niet koud.
We begonnen de dag met het spel. Perro was met startnummer 51 eerder aan de beurt dan Jody met startnummer 75. Voor mij was het wel lekker om al even in de ring geweest te zijn, zodat ik de eerste stress bij Jody niet meer zo zou hebben.
Het parcours zag er erg simpel uit en was kort; slechts 13 toestellen. Maar in de simpelheid schuilde nou juist de moeilijkheid. De meesten dachten het parcoursje wel eventjes te lopen, waardoor er toch erg veel fouten gemaakt werden. Zo was het bijvoorbeeld erg aantrekkelijk om vanaf de schutting de band te nemen, die naast de daadwerkelijk te springen breed stond. Ook Perro trapte in deze valkuil, dus was het met zijn Tijd-Fout-Uit snel bekeken! Toen ik met Jody aan de beurt was, waren de meesten al geweest, dus ik had al veel valkuilen ontdekt. De eerste valkuil, die band, was een eitje voor Jody. Doordat ze keurig op het ‘touch’-commando op het raakvlak inhield, had ik de tijd om een paar stappen naar voren te schuiven, om zo te voorkomen dat ze de band zou nemen. Toen kwam er een wat krap bochtje, maar ook dit vormde voor Jody geen probleem. Toen dan toch die band en een beruchte 180-graden bocht. Omdat ik de kans niet had gepakt om te wisselen, lande Jody naar de verkeerde kant, maar herstelde zich probleemloos en nam de 2e sprong van de 180-graden bocht zonder problemen. Toen de palen, en daar maakte ze een missertje. Ze stak goed in, maar sloeg de tweede paal over! En bij een Tijd-Fout-Uit betekent dit dat het optellen van de score stopt en je zo snel mogelijk zou moeten finishen. Maar zoals de meesten dat doen, heb ik het rondje als training doorgelopen, waarbij ze nog een enkel latje tikte, doordat ik te snel naar voren ging.
Nadat we gefinished waren, de hondjes even uitgelaten waren en voorzien van water en wat lekker in de bench waren ingestopt, ging ik maar eens kijken wat m’n score op het spel was. En wat bleek?!!: Jody was 7e geworden met een score van 8 van de 13 punten!!! Toen kwam de onzekerheid: er zijn wedstrijden geweest waar er 7 prijzen zijn! Kijken in de catalogus, niks over prijzen te vinden, aan mede-wedstrijdlopers gevraagd, niemand wist het me te vertellen. Dus toen maar naar het wedstrijdsecretariaat. En hij gaf me de definitieve uitslag: Er waren 8 prijzen voor A-Large Spel, dus Jody had een prijs gewonnen!!!! Voor het eerst in mijn wedstrijdcarriere heb ik een prijs gewonnen, en nog wel op slechts de 2e wedstrijd van m’n nog geen 20 maanden oude hondje!!! Ik ben zooooooo trots!!!!
De rest van de dag bleef het onze dag. Perro kwam voor het eerst sinds ruim een jaar weer eens rond zonder gediskwalificeerd te worden. Hij had daarbij wel 2 weigeringen en 3 fouten, maar dat mocht de pret niet drukken. Trots al ik op hem was, mocht hij direct uit de stand, die heel strategisch achter de finish opgesteld stond, een lekkere runderoor uitzoeken!!! Wat een kanjer!
Ook Jody deed het goed op het vast parcours. Ook zij had 2 weigeringen en een latje. Ik was zelf behoorlijk nerveus, wat enorm te zien was aan m’n handling. Zo durfde ik de ingeplande wissel niet te maken en kwam ik te laat achterin het parcours terecht om Jody te ondersteunen, waardoor ze een weigering liep. Ook de 2e weigering was aan mijn handling te wijten, omdat mijn timing in het aangeven van de sprongen in een krap sterretje niet goed was. Het latje viel ook in dit zelfde sterretje. De palen daarentegen gingen weer een keertje foutloos. Uiteindelijk resultaat was een 24e plaats en een nette tijd.
De Jumping stond heel gemeen neergezet. Er zat een flauwe bocht in een valse rechte lijn, die net sterk genoeg was voor Jody om een misser in te maken. Maar de bocht was ook net te flauw om er met goed fatsoen een wissel te maken, maar aan het einde van het straatje moest ze linksaf, wat bij een klassieke wissel (achterlangs kruisen) weer een lat zou kunnen opleveren. Uiteindelijk ging ik voor de klassieke wissel die vlekkeloos verliep. Ook het verdere rondje ging netjes. Bij de palen ging het weer fout. Ik had het er op gegokt om de palen rechts te nemen, wat toch wat onzekerheid bij Jody opleverde. Toen ze er opnieuw inging, maakte ze ze netjes af. Maar de band die daarna in een lijn iets naar rechts genomen moest worden, vergat ik domweg aan te geven waardoor ze erlangs liep. Toen ik haar terug haalde om het alsnog te doen, maakte ik de bocht te kort en miste ze de band nogmaals. Toen ze daarna terug door de band naar me toe sprong, vloot de keurmeester voor een Disk. De rest van het parcours heeft ze foutloos uitgelopen, wat me reuze meeviel, want de sprongen stonden dicht op elkaar.
Toen de spullen allemaal weer ingepakt in de auto zaten, hebben Jody en ik nog meegedaan aan de Euro-Race. In het 3e rondje liep ze de 3e tijd, maar sloeg daarbij helaas een sprong over. Maar leuk was het zeker!
Na de prijsuitreiking, ging ik met een Big-Smile en twee moegestreden honden weer terug naar huis. Op naar de volgende wedstrijd en wie weet naar de volgende prijsuitreiking!!!